Dr. William Malone — de hormoonzorgcrisis
De Amerikaanse endocrinoloog Dr. William Malone, mede-oprichter van SEGM, behoort tot een groeiende groep medisch specialisten die de wetenschappelijke basis onder de gender-affirmatieve hormoontherapie publiek bevragen.
De kernstelling
"Puberteitsblokkers en cross-sex hormonen worden gebruikt in een staat van diepe wetenschappelijke onwetendheid." Malone bedoelt daarmee niet dat we niets weten — hij bedoelt dat we structureel meer behandelen dan we begrijpen, en dat klinieken de onzekerheidsmarge presenteren als evidence-base.
DNA is seksespecifiek
Malone wijst erop dat XX- en XY-cellen biochemisch verschillend reageren op dezelfde hormonen. Testosteron in een vrouwelijk lichaam is geen man-in-een-vrouw — het is een vrouw met testosteron, met cardiale, hepatische en endocriene gevolgen die niet één-op-één overeenkomen met die bij mannen. Hetzelfde geldt voor oestrogeen in een mannelijk lichaam. De farmacologie heeft die verschillen nooit systematisch gevolgd, omdat klinieken behandelden vóór de farmacovigilantie kon bijbenen.
Wat we wel weten — en wat klinieken zelden meedelen
Botdichtheid — puberteitsremmers verstoren de piekopbouw die in de adolescentie plaatsvindt. Hersteltrajecten na het stoppen van remmers herstellen de gemiste dichtheid niet volledig.
Cardiovasculair — testosteron bij biologische vrouwen verhoogt het risico op erythrocytose, hypertensie en cardiovasculaire events. Oestrogeen bij biologische mannen verhoogt het risico op trombose en beroerte.
Vruchtbaarheid — cross-sex hormonen verstoren gameetproductie. Bij langdurig gebruik vanaf adolescentie is herstel onzeker tot onmogelijk.
Seksuele functie — anorgasmie, verlies van libido en genitale atrofie zijn gedocumenteerd bij beide hormooncategorieën.
Hersenontwikkeling — puberteitsremmers grijpen in op het tijdvenster waarin de prefrontale cortex en limbische systemen rijpen. Effect op cognitieve en emotionele ontwikkeling is onvoldoende onderzocht.
Wat Malone bepleit
Geen verbod, maar volledige informed consent: behandelaars moeten kunnen aantonen dat de patiënt (en bij minderjarigen ook de ouders) de onzekerheidsmarge écht heeft begrepen, voordat een onomkeerbare route wordt ingeslagen. En: psychologische comorbiditeit moet eerst worden behandeld, niet als reden voor hormonale interventie worden gebruikt.
Bronnen
William Malone, The Hormone Health Crisis — lezing en publicaties via SEGM: segm.org
Verwijzing en Nederlandstalige introductie: cryforrecognition.be/genderdysforie-getuigenissen
Goodman M. et al., Cardiovascular events in transgender people on hormones, JAMA Network Open (2019).
Klink D. et al., Bone mass after pubertal suppression, Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism (2015).
Nederlandse bewerking; citaten zijn vertaald uit het Engels.